Ervoor, plusminus twee weken geleden

Erna, kind is weer naar zijn ouders, eindelijk naar de kapper

Ik geef toe, mijn mobiel retoucheert automatisch, ik zie er honderd jaar jonger uit en mijn ogen, tja, wat heb ik geslikt? Het was de atmosfeer van de kappersschool denk ik. Leerlinge kreeg een mooi compliment van lerares, daar werd ik zelfs blij van.

Jan was een vrolijke soldaat
Hij zong en ie floot als ie ging over straat
En de mensen zeiden tot elkaar
Die man die daar gaat is een moordenaar
Maar Jan was een vrolijke soldaat
Hij gooide alleen z'n handgranaat
Voor vrouw en kind en vaderland
En hij gooide 'm alleen van hogerhand
Jan was een vrolijke soldaat

Maar nu was het allemaal niet nodig meer
In het hele land was geen een militair
Geen kazernes mortieren en soldaten
Geen tanks en kanonnen en granaten
Alleen gekke Jan had niet meegedaan
Hij had een kanon op z'n zolder staan
Hij liep nog in soldatenpak
De rug recht, de armen strak
Hij poetste op z'n achterbalkon
De loop van 't kanon dat glom in de zon
En schoot op de kat in de tuin van de buren
Zodat het daverde over de schuren

En de mensen spraken er schande van
En zeiden tot hun kinderen: "Word nooit als Jan
Want hij schiet op de kat in de tuin van de buren
Zodat het davert over de schuren"
Niemand sprak meer met hem in het land
Niemand zei meer dag of gaf een hand
Niemand verkocht hem meer een brood
Alleen als ie zei: "En nu snel of ik schiet je dood"
Ze spogen voor hem op de stoep
De kinderen riepen "pies" en "poep"
En "vuile vuile moordenaar"
En dan lachte Jan maar, dan lachte ie maar

En dan eens op een avond belt de koning op
"Kerel, we hebben een enorme strop
De vijand staat al voor Maastricht
Pak je kanon en doe je plicht"
En dan neemt Jan afscheid van zijn vrouw
En roept aan het eind van de straat "Blijf me trouw"
En slaat de weg in naar Maastricht
Dat kilometers verder ligt
Ja dan neemt Jan afscheid van zijn vrouw
En roept aan het eind van de straat "Blijf me trouw
En slaat de weg in naar Maastricht
Dat kilometers verder ligt

En de vijand beschikt over 20.000 man
En Jan beschikt alleen over Jan
Maar hij brult in gevechtspak, de helm vol lover
"De garde sterft nooit" en dan geeft ie zich over
Want hij brult in gevechtspak, de helm vol lover
"De garde sterft nooit" en dan geeft ie zich over

Het is een vreemde dag vandaag Sabine,

De politica Sabine Uitslag schrijft op http://www.zorgwelzijn.nl/ in haar column dat mantelzorg verworden is tot driemaal opstaan om je kind 's nachts de fles te geven. Dat we weer terug moeten naar de tijd dat het normaal was om voor je oude moeder de boodschappen te doen en voor je man een ei koken voor het ontbijt is liefde, geen mantelzorg.
Wie zijn haar lezers, de reacties zijn verontwaardigd, soms beledigend, vaak verdrietig. Van de politiek moeten we het hebben. Zij beheren de schatkist, zij verdelen de aandacht en het geld. Deze democratisch gekozen regering maakt korte metten met de softe aanpak van de verzorgingsstaat.

De mensen die ik ken die PVV stemden riepen voor de verkiezingen dat die partij iets ging betekenen voor de slechte gezondheidszorg. Daarom kregen ze hun stem. Meer handen aan het bed, iedereen een eigen kamer behalve de gevangenen, die moesten hun hotel opgeven en wegrotten in een kot met een lekkend dak. Wel met een hoog hek er omheen natuurlijk, hangslot erop en sleutel weggooien.
Omdat ik zelf in de psychiatrie werk zag ik de bui al hangen, mijn clixebnten vielen tussen wal en schip, werden gelijk gesteld aan tbs'ers en verslaafden. Daar gold de nieuwe aanpak die de PVV ons had beloofd niet voor.
Het duurde niet lang nadat deze regering gexefnstalleerd was dat mijn bange vermoedens werden bevestigd: mensen met een psychiatrische ziekte moesten hun probleem maar op gaan lossen binnen hun sociale netwerk. Elke gek een liefdevolle mantelzorger die hem driemaal in de nacht troost als hij schreeuwend van angst door de straat rent. Of opsluiten, wel eerst incasseren, voor niets gaat de zon op, betalen moeten ze voortaan voor ambulante begeleiding.

Ik zat gisteravond naar een documentaire te kijken over licht verstandelijk gehandicapte ouders. 'Machteloos' heette de tweedelige serie en die titel dekte de lading. Zowel de ouders als de hulpverleners huilden hete tranen uit onmacht.
De term: dan raken we ze kwijt viel. Een uitspraak die ook in de psychiatrie vaak gebezigd wordt. Als ze straks van hun minimale uitkering een eigen bijdrage moeten gaan betalen dan zullen ze hulp weigeren. Dan zijn we ze kwijt.
'Liever kwijt dan rijk.' roept het volk, roept de regering.
Waar blijven ze, de zogenaamde zorgmijders? Veelal psychisch gestoorde mensen die leven in een wereld die vol demonen is. De straat weer op. Onder bruggen en in parken en soms wonen ze gewoon nog bij hun ouders thuis. Schizofrenie uit zich vaak al in de puberteit. Die ouders moeten machteloos toekijken hoe hun kind ontspoort.

De kosten van de zorg rijzen de pan uit. Dus moet er worden bezuinigd. Deze regering lijkt dat te doen door de problematiek te ontkennen. Maak van de mantelzorger weer normaal nabuurschap, niks speciaals. Sluit de ogen voor de noden van de psychisch zieken, stel je niet aan, je nest uit. Iedereen is wel eens depri, niet zeuren.
Het gedachtegoed van de klassieke liberaal: weg met de verzorgingsstaat. Ieder voor zich en tja, wie ook weer voor ons allen? Die zijn we allang kwijt, die alom heerser tot wie we ons konden richten in het ellendigste uur van ons leven. Die almachtige heeft de benen genomen en bivakkeert elders. Die laat het ons ook lekker zelf uitzoeken.

Help, een beest in mijn bad, wat is het er voor een?
Dit wilde ik twitteren, kans op een bevredigend antwoord is dan groter maar hoe plaats ik een foto? Na vijf jaar tweets zou ik dat moeten weten. Op de digitale snelweg rijden ze tegenwoordig harder dan 130, ik been het, zonder rijbewijs, niet meer bij.

Help, een beest in mijn bad, wat is het er voor een?
Dit wilde ik twitteren, kans op een bevredigend antwoord is dan groter maar hoe plaats ik een foto? Na vijf jaar tweets zou ik dat moeten weten. Op de digitale snelweg rijden ze tegenwoordig harder dan 130, ik been het, zonder rijbewijs, niet meer bij.

Maak een woordenwolk van je boek

Vandaag zag ik een man, hij had een been in het gips en hij hield een bord vast waarop geschreven stond dat een bekende politicus een fascist, een zionist en een racist was. Dit is vrijheid van meningsuiting, stond eronder. Een man in een pak met een oranje stropdas sprak hem aan, ik denk dat er in de naam van zijn  partij het woord vrijheid stond. Ik liep door. Vrijheid, wat is vrijheid eigenlijk, dacht ik.

Freedom is just another word for nothing left to lose, zong Janis Joplin.

Vrijheid heeft geen grenzen, hoe moet ik me iets voorstellen dat eindeloos is en mij nooit een halt toe zal roepen terwijl ik een sterfelijk mens ben? Bij de gedachte aan grenzeloosheid raak ik in de war. Ik raak oververmoeid en gedesorixebnteerd. Ik verlang naar iemand die me tot de orde roept, die me bij de hand pakt en zegt: Kijk eens om je heen, zie wat je hebt, waarom is het nooit genoeg voor jou? Waarom wil je een wereld veroveren die jou verstikt met haar zwaartekracht? Geniet, sta stil bij de mooie dingen, sta stil bij het verdriet, leef zolang het nog kan.

W.F Hermans schreef in 1953  het verhaal Preambule:

    Niet veraf is de tijd, waarin door de toenemende bevolkingsdichtheid de individuele vrijheid zodanig zal worden beperkt, dat niemand er nog aan hechten zal zich in woorden een beeld van de wereld of van zichzelf te ontwerpen. Politici willen ons de mening opdringen dat deze (thans door velen gevreesde wereld) ons door xe9xe9n of andere ideologie met geweld van wapenen en concentratiekampen zal worden opgelegd, als wij niet oppassen. Het is niet uitgesloten dat het zo gebeuren zal, maar ons al of niet oppassen zal het komen van deze wereld niet tegen kunnen houden, omdat niemand weet wat er zou moeten worden gedaan.

    In die wereld zal men er even weinig over denken individueel te handelen of iets te verkondigen, als men er in onze wereld over denkt om te gaan duelleren.

    Bron: Paranoia

    Mijn interpretatie van deze tekst is dat mensen ook in een systeem dat ze niet zelf gekozen hebben, dat hen mogelijk onderdrukt, kunnen overleven en zelfs gelukkig kunnen zijn omdat ze niet beter weten. In hoeverre eeuwige strijdlust, je voortdurend verzetten tegen machthebbers je leven verbetert, ik weet het niet. Ik wilde in de eerste instantie de man met het bord met beledigingen aanspreken. Ik wilde hem zeggen dat hij mij kwetste omdat hij het had over mijn broer, over mijn collega, over mijn buurman maar ik ben het uit de weg gegaan. Ik bereik er niets mee, dacht ik. De discussie is oeverloos, de vorstin is een lichtekooi, de profeet een pedo, de politicus een nazi, de rij opsommingen kan ik nog veel langer maken, ik kan beledigen tot in de pruimentijd maar ik schep een beeld van mijn wereld in woorden. Dat houdt ooit op. Wie neemt dan de pen van me over? Zwijgen leidt naar niets, dus doe iets. Al is het iets kleins, doe voor de aardigheid iets.

    Schelden doet geen pijn, zeiden we als kind, Waarom zouden we het dan doen, zegt de volwassene. Binnen die onbeperkte ruimte die vrijheid heet is er toch plaats voor iedereen? Wordt een kosmopoliet in het oneindige maar strooi kruimels zodat je altijd de weg terug kunt vinden naar huis.

we moeten zo snel mogelijk van deze aardkloot af volgens Stephan Hawking want er komt een klont uit de kosmos op ons af, en gezien mijn hoge " frank spencer " gevoeligheid weet ik dat die klont hoogstwaarschijnlijk precies bij mij neerkomt, neem ik het serieus.
Ik neem mee : OV-chipkaart, laptop, chips, cola, boeken, veel boeken,
schone onderbroek…..

dus ik ga, tot in de ruimte !

Tijdens mijn vakantie heb ik xe9xe9nmaal bij de Mc Donalds gegeten (kipnuggets)

Ben ik niet aangekomen in gewicht

In Palazzo Pitti in Firenze hing ik aan de lippen van een over-enthousiaste suppoost die mij met speeksel besproeide. (Ci vediamo, zei ik bij het afscheid, mogelijk gaat hij me nu aanklagen wegens smaad, vooruitziende blik?)

Keek ik toe hoe de zusjes bijna verdronken in de Middellandse zee en had het niet door.

Heb ik meer dan duizend maal Jezus aanschouwd, van het begin tot zijn einde. Ik snakte naar moderne kunst, iets waarvan je niet weet wat het voorstelt. Op de laatste dag, in het Palazzo Reale in Pisa bekeken we een beeldententoonstelling .'Dit ziet er wel erg modern uit.'  zei de kleine prinses en ze had gelijk. De kunstenaar (Italo Griselli) leefde in de vorige eeuw en het beeld dateerde uit 1925. Wat weet dat meisje toch veel.

Heb ik 230 foto's gemaakt. 

Ben ik door vele zanzare gestoken, weet niet of er onder hen tijgermuggen waren want zelfs een mug van formaat is te klein om haar strepen te onderscheiden maar haar st(r)eken bleven niet onopgemerkt. Mo riep dat ze gediscrimineerd werd want haar lieten ze met rust.

Vond ik bij thuiskomst drie vreemde kranten bij de post en miste ik drie vertrouwde dagbladen, grrrrr, die vakantiebezorgers kunnen echt niks. Ik denk dat ik volgend jaar thuis blijf zodat ik onmiddellijk kan ingrijpen.